Brandstoftekorten is gewoon een bullshit verhaal. Het 'tekortverhaal' is dus deels een economische en politieke strategie. Het frame van het 'brandstoftekort' wordt door de luchtvaartsector en politiek gebruikt als economisch schild tegen miljoenenclaims en als strategisch drukmiddel om klimaatregels en belastingen te versoepelen (o.a. havengelden). Door de schuld te geven aan een geopolitieke 'crisis' in plaats van aan hun eigen winstmarges, proberen partijen de financiële en maatschappelijke schade af te wentelen.

De strategie is op te delen in:
1. De economische strategie: claims ontwijken en winst beschermen. Het omzeilen van passagiersrechten: volgens de Europese wetgeving moeten luchtvaartmaatschappijen reizigers compenseren (tot €600 per persoon) als ze een vlucht annuleren omdat de kerosine te duur is geworden. Dat valt onder normaal bedrijfsrisico. Als maatschappijen echter kunnen aantonen dat er sprake is van een fysiek tekort (overmacht), wat in Nederland zeker niet het geval is, vervalt die compensatieplicht. Het label 'tekort' is dus een poging om miljarden aan passagiersclaims te ontwijken. Het maskeren van onrendabele routes: veel vluchten worden nu geschrapt omdat ze door de hoge brandstofprijzen simpelweg niet meer winstgevend zijn. Door te roepen dat er "geen brandstof is" in plaats van "het is niet rendabel genoeg", verschuiven airlines de schuld van hun eigen commerciële keuzes naar externe, geopolitieke factoren. Behoud van start- en landingsrechten (slots): normaal gesproken verliezen maatschappijen hun waardevolle slots op luchthavens als ze niet vliegen. Onder het mom van een acute brandstofcrisis hopen maatschappijen dat Brussel de strenge slotregels versoepelt, zodat ze vluchten ongestraft aan de grond kunnen houden.
2. De politieke strategie: lobbyen en regels versoepelen. Druk op de overheid voor belastingkorting: luchtvaartkoepels gebruiken het dreigement van een brandstoftekort om politieke druk uit te oefenen. Ze lobbyen hard bij overheden om vliegtuigbelastingen en accijnzen direct op te schorten om zo de sector te "redden". Vertragen van de groene transitie: de sector gebruikt de huidige krapte als argument dat de verplichte overstap naar duurzamere brandstoffen (e-SAF) te snel gaat en onbetaalbaar is. Het tekortverhaal dient hier als politiek argument om strenge Europese milieudoelen voor 2030 te versoepelen of uit te stellen. Politieke versoepeling van veiligheidsnormen: de politieke druk heeft er inmiddels al toe geleid dat de Europese Unie de regels heeft versoepeld, waardoor maatschappijen nu ook goedkopere of alternatieve brandstoffen (zoals de Amerikaanse variant Jet A) mogen invliegen. Dit bespaart de sector geld, hoewel experts waarschuwen voor de operationele risico's.

Kortom: het praten over een 'tekort' creëert een sfeer van overmacht. Dit geeft luchtvaartmaatschappijen een handige juridische en politieke bliksemafleider om de echte oorzaak — het beschermen van hun eigen portemonnee ten koste van de reiziger en omwonenden — buiten schot te houden.