Hoe lang mag een land zijn inwoners uitputten voordat we het eindelijk eerlijk gaan noemen?

Ik zit nu al meer dan 12 uur in onafgebroken herrie. 370 vliegtuigen over mijn dak, lager dan 200 meter, in één dag. Mijn lichaam staat continu op alarmstand, mijn concentratie is weg, mijn slapen is stuk. Dit is niet “een beetje overlast”, dit is dagelijks systematisch slopen van leefbaarheid.

En toch blijft Schiphol doen alsof het erbij hoort. LVNL blijft kiezen voor de makkelijke route over woonwijken. De regering blijft rapporten stapelen, tafels organiseren, commissies instellen – maar niet de enige keuze maken die telt: krimpen, zodat er weer lucht komt in het leven van mensen.

Zolang Schiphol mag groeien en draaien alsof er geen grenzen zijn, betaalt mijn wijk de prijs. Zolang LVNL herrie over mensen uitstort omdat het zo lekker efficiënt in de planning past, blijft mijn huis frontlinie. Zolang de regering de knoop niet doorhakt, blijft Nederland wachten op politici die durven kiezen voor gezondheid boven gemak.

Ik vraag niet om medelijden. Ik vraag om een grens: dit is te veel, te hard, te lang. Krimp Schiphol, begrens LVNL, en geef mensen hun leefbaarheid terug.