Toeters & Luchtbellen, Boete buurman, Schiphol vrijuit.

Op tv; de 73-jarige Ciska zit in tranen door haar trompetterende buurman en krijgt van de rijdende rechter eindelijk een oplossing: de buurman moet een geluidsdempende box gebruiken en krijgt een boete bij overtreding.

Terwijl Cecil volgens het burenrecht voor een trompet een boete krijgt, heeft de luchthaven van Den Haag een vergunning voor honderdduizend vliegbewegingen, en wil ondertussen nog meer uitbreiden. Hoeveel uitbreidingen daar inmiddels bij zijn gekomen, telt niemand, of überhaupt nog. Overeindhoudende staatsteunpaketten voor vliegmaatschappijen? Check.
Een nieuwe pier van bijna anderhalf miljard? Geen probleem.
Consequenties? Welke consequenties?

En alsof dat nog niet genoeg is, vloeit de goedkope kerosine als water van overheidskantoor naar de broekzak van de luchtvaartmaatschappijen, zodat tickets goedkoop blijven en overlast lucratief.

En midden in deze absurditeit zit de gewone bewoner.

Niet in een grafiek, niet in een model, maar gewoon thuis, verplicht te leven in de herrie en uitstoot van de luchthaven.

Misschien is dat wel het meest schrijnende verschil.

Een buurman moet stoppen op straffe van de wet. 
Een luchthaven mag doorgaan zolang de rekensommen op papier kloppen—de rest is bijzaak.
Of nou ja—“grenzen”.

Want die blijken in de praktijk vooral richtlijnen. Suggesties. Inspiratiebronnen. Iets waar je creatief mee omgaat als het even niet uitkomt.
Norm overschreden? Ach.

Handhaving? Lastig.

Gevolgen? Hahaha, dat was grappig, toch?

Sterker nog: wie hard genoeg herrie maakt op industriële schaal, krijgt geen tik op de vingers maar een investeringsoverleg, een subsidie en een fotomoment met de minister. Richting 500.000 vliegbewegingen, een nieuwe pier van bijna anderhalf miljard—want waarom zou je een probleem oplossen als je het ook kunt opschalen? Logisch.

Lobby op de Haagse koffie, waar beleid en belangen moeiteloos samenkomen.
Stel je dat eens voor in de straat.
Buurman Cecil, licht bezweet, trompet in de hand: 
“Ja, ik begrijp dat het wat luid was. Daarom heb ik besloten op te schalen. We gaan naar 24/7 trompetgeschal. Er komt een tweede trompettist bij. Misschien een fanfare. Nee, ik bouw verder—een compleet concertgebouw voor betere akoestiek. Kost een paar miljard, maar dan heb je ook wat. Nationale trots, toch?”

En jij staat daar dan, in je eigen huis,
met een kop koffie die inmiddels koud is geworden,
en vraagt je heel even af of jij degene bent die het niet begrijpt.

Want dit is geen burenruzie meer.
 Dit is een systeem waarin overlast geen probleem is zolang het maar groot genoeg is om beleid te heten.
Waar hinder verdwijnt achter woorden als “capaciteit”, “groei” en “internationaal belang”.

Waar jouw leefomgeving wordt teruggebracht tot een variabele in een model dat vooral moet bewijzen dat het allemaal nog nét kan.
En dus wordt de herrie geen fout, maar een voorwaarde.

Geen bijwerking, maar een verdienmodel.

En jij? Jij mag meedoen. Of je wilt of niet.
Want stilte is geen recht meer. Het is iets wat je verliest zodra er genoeg geld mee gemoeid is.
En ondertussen dendert het gewoon door. Dag in, dag uit. Nacht in, nacht uit.

Jij zit er niet naast—je zit erin.
Maar geen zorgen—het past binnen de norm.
Een norm die zo rekbaar is dat je er moeiteloos een landingsbaan van kunt maken, een pier van bijna anderhalf miljard aan vast kunt spijkeren en een stapel subsidiecontracten bovenop.

De moraal van het verhaal?
Toeter op een trompet en je hebt een probleem.
 Exploreer een luchthaven en je bént het beleid: applaus, staatssteun, een royal predicaat, miljarden, goedkope kerosine, miljoenen bonussen.
En het mooiste? De herrie telt niet, zolang het maar rendeert. Voor de rest… mag je lekker blijven luisteren.


“Trompet = boete. 24/7 vliegtuigen = beleid”