Mijn huis is geen thuis meer, het is een folterkamer geworden.

Elke keer dat ze de Buitenveldertbaan “voor het gemak” openzetten, veranderen ze mijn woonkamer in een verhoorkamer waar het licht nooit uitgaat. Het is geen waterboarding, maar noiseboarding: druppel na druppel geluid, elke paar minuten weer een nieuwe klap door je lijf. Je lijf is moe, maar je zenuwstelsel krijgt geen moment vrij.

De dag begint met een dreun aan de horizon, eindigt met een laatste nabrander diep in de nacht. De muren trillen zacht, mijn borstkas trilt mee. Het zijn geen vliegtuigen meer, het zijn slagen: op mijn rust, op mijn concentratie, op mijn humeur. Waar anderen oordoppen zien als oplossing, voelt het voor mij als een blinddoek in een martelkamer: je hoort het nog steeds, je voelt het nog steeds, je kunt alleen minder goed terugvechten.

Het ergste is de machteloosheid. Je zit op de bank, je hoort de volgende naderen, je kent het geluid al, je weet precies hoe laag en hoe hard hij zal gaan. Je ziet de klok, en je probeert uit te rekenen hoeveel momenten van rust er vandaag überhaupt nog voor je overblijven. Maar die rust komt niet. En jij zit daar, klaarwakker in je eigen folterkamer, terwijl ergens iemand besluit dat dit “acceptabele hinder” heet.

Ik wil dat mijn huis weer een veilige plek wordt. Geen geluidscel, geen testlaboratorium voor hoeveel herrie een mens kan verdragen, maar gewoon een huis. Met muren die beschermen in plaats van weerkaatsen, met dagen en nachten die stil zijn in plaats van eindeloos onderbroken. Tot die tijd voelt elke start en landing als nog een extra draai aan de duimschroeven – en ik ben het zat om proefpersoon te zijn in het martelprogramma van Schiphol en LVNL.