Het is nu halfacht 's avonds. Gisteravond om half elf begon het. Dat is nu - reken maar mee - 21 uur geleden.

De wind staat op 15 knopen. Vijftien. Dat is geen storm. Dat is een briesje. Meer dan genoeg om op een andere baan te vliegen. En toch knallen ze nog steeds over onze daken.

De vraag van vanochtend is inmiddels beantwoord. Niet met woorden - want die krijgen we nooit - maar met daden. Of het gebrek daaraan. Geen empathie. Geen vroege baanwissel. Gewoon doorvliegen. De hele dag. Tot nu toe.

En nu wachten we weer. Wordt het 22:00? Wordt het later? Of gaan ze - want dat kan ook - gewoon de hele nacht door, net als gisteren? Operationeel zo lekker handig. Voor hen.

Eenentwintig uur. Mijn kind heeft amper geslapen. Ik ook niet. De dag was een waas.

Ik ben het zo zat. Niet boos meer in de zin van energie en strijd. Gewoon uitgeput. De soort moeheid die je krijgt als je jaar na jaar hetzelfde gevecht voert en merkt dat de andere partij jou niet eens als tegenstander ziet - maar als achtergrondgeluid.

We zijn geen achtergrondgeluid. We zijn mensen.

En we zijn het zat om te moeten bewijzen dat dat iets zou moeten uitmaken.