Stel je voor: je woont naast een fabriek die elke dag, zonder jouw toestemming, jouw woonkamer binnenkomt. Niet met mensen. Niet met papieren. Maar met decibellen. Keihard, onafgebroken, onontkoombaar.

Die fabriek heet Schiphol.

En elke keer dat je klaagt, krijg je een folder over "duurzame luchtvaart" en een belofte voor 2030. Intussen is het 2026. De vluchten stijgen. Het geluid ook.

Wat opvalt: bedrijven die water vervuilen krijgen boetes. Buren die te hard muziek draaien krijgen een waarschuwing. Maar een multinational die dagelijks honderdduizenden mensen hun rust, slaap en gezondheid afneemt? Die krijgt een convenant en een overlegtraject.

We hebben het geluid zo lang normaal gevonden, dat we zijn vergeten dat het dat niet is.

Geluidsoverlast is geen ongemak. Het is een volksgezondheidsprobleem. Erkend door de WHO, genegeerd door Den Haag.

Het wordt tijd dat we stoppen met vragen om begrip — en beginnen met eisen wat ons toekomt: een leefbare omgeving, zonder dagelijkse aanslag op onze zintuigen.