Terwijl je na een drukke werkdag eindelijk even wilt bijkomen op de bank, lijkt het boven de Randstad elke avond weer hetzelfde spelletje: Schiphol en KLM die meedoen aan de wedstrijd “wie kan de meeste herrie maken?”.

Het contrast kan bijna niet groter zijn: bewoners die zoeken naar rust, slaap en herstel, tegenover een luchthaven die al decennia structurele geluidsoverlast normaliseert alsof het ‘er nu eenmaal bij hoort’. De verhalen uit de wijken – gebroken nachten, dichtslaande ramen in de zomer, kinderen die wakker schrikken – verdwijnen nog te vaak achter abstracte termen als “geluidscontouren” en “balans tussen economie en leefomgeving”.

Misschien is het tijd om die omkering te maken: niet langer vragen of de luchtvaart wat minder herrie zou willen maken, maar als samenleving afdwingen dat gezondheid, slaap en leefkwaliteit het vertrekpunt zijn. Rust is geen luxeproduct voor wie toevallig niet onder een aanvliegroute woont, maar een basisvoorwaarde voor een leefbare regio.

Hoeveel ‘wedstrijdjes herrie’ moeten er nog worden gevlogen voordat dat eindelijk het uitgangspunt wordt?