“Sluiting Hormuz scenario vormt een existentieel risicovoor de hubfunctie van Schiphol op de lange termijn. Een hub draait op betrouwbaarheid, lage overstaptijden en scherpe prijzen; al deze pijlers staan nu onder druk.
Dit zijn de belangrijkste redenen waarom de hub-status kan wankelen:
Structurele kostenachterstand: Als Schiphol voor kerosine permanent afhankelijk wordt van duurdere aanvoerlijnen (zoals per schip uit de VS in plaats van via efficiënte pijpleidingen uit het Oosten), stijgen de ticketprijzen. Passagiers kiezen dan sneller voor hubs die wél toegang hebben tot goedkope brandstof, zoals in Turkije of Noord-Amerika.
Netwerkfragmentatie: KLM is voor haar hub-model afhankelijk van een fijnmazig netwerk naar Azië. Als vluchten structureel 3 uur langer duren en duurder zijn door het omvliegen, vervalt het voordeel van een overstap in Amsterdam. Reizigers kiezen dan voor directe vluchten of zuidelijker gelegen knooppunten.
Vloot-inefficiëntie: Langere vliegtijden betekenen dat toestellen minder vaak per dag ingezet kunnen worden. Dit dwingt airlines om vluchtschema’s te schrappen, wat de connectiviteit van de hub direct uitholt.
Versnelling van krimp: De politieke druk op Schiphol om te krimpen is al groot. Een aanhoudende brandstofcrisis kan door de overheid worden aangegrepen om "natuurlijke krimp" te forceren door minder vluchten toe te staan onder het mom van strategische voorraadbescherming.
De crux: Een hub die niet kan garanderen dat er altijd brandstof is tegen concurrerende prijzen, verliest zijn aantrekkingskracht voor internationale transfers.“