De gewonnen oorlog tegen de burger. In Nederland is een oorlog beslist zonder dat er ooit een officiële verklaring werd afgelegd. Geen tanks in de straten, geen noodtoestand op televisie. De overwinning voltrok zich hoog in de lucht, begeleid door het constante gebulder van straalmotoren. De luchtvaartsector, belichaamd door LVNL, Schiphol, KLM en een goed geoliede luchtvaartlobby, heeft de strijd tegen de burger gewonnen. Met dank aan een gecapituleerde overheid die haar primaire taak, bescherming van de bevolking, vrijwillig heeft opgegeven. Schiphol staat inmiddels niet meer boven de wet; het is de wet. Regels worden herschreven zodra ze operationeel ongemak veroorzaken. Rechterlijke uitspraken worden getraineerd, genegeerd of administratief uitgehold. Toezichthouders kijken weg, ministeries draaien mee, en “tijdelijkheid” is permanent geworden. Wat resteert is een vacuüm waarin leugens, gesjoemel, fraude en rekenkundige fictie probleemloos gedijen. De kosten van deze overwinning zijn niet abstract. Ze hebben namen, adressen en slaapkamers. Honderdduizenden mannen, vrouwen, opa’s, oma’s en kinderen leven onder een wetteloos luchtruim waar giftige uitstoot, klimaatvernietiging en ziekmakende herrie geen bijwerkingen zijn, maar structurele kenmerken van het systeem. Gezondheidsschade wordt gerelativeerd, geluidsoverlast weg-gemodelleerd en klimaatimpact uitgesteld tot na de volgende groeistrategie. Er zijn geen echte restricties meer, geen harde limieten, geen onafhankelijke handhaving. Elk obstakel dat het operationele gemak van de sector in de weg staat, wordt verwijderd. Het belang van de burger is gereduceerd tot een voetnoot in een businesscase, een hinderlijke variabele die “in balans” moet worden gebracht, altijd ten gunste van meer vluchten. En dus heerst er feeststemming. In de bestuurskamers klinken de glazen. De flessen champagne zijn geopend. De oorlog is gewonnen. Niet omdat de luchtvaart gelijk had, maar omdat de staat weigerde haar eigen burgers te beschermen.