Datum en tijdstip start overlast
Oorzaak
Geluid
Postcode
1851
Plaats
Heiloo
Omschrijving Melding
Ons hele gezin woont al hun hele leven in Heiloo. Ikzelf inmiddels dertig jaar. Dit is onze plek. We hebben hier een heerlijk huisje opgebouwd, in een fijne straat, met een tuin die we met liefde en toewijding zelf hebben aangelegd. Alles wat hier is, is door ons opgebouwd. En toch moeten we hier weg.
Het gaat niet meer. Al ruim tien jaar worden we dag in, dag uit geteisterd door het eindeloze lawaai van vliegtuigen. Het is tergend. Gemiddeld veertien uur per etmaal denderen, gieren en fluiten ze over ons heen. Jaar in, jaar uit. Er is geen stilte meer, geen rust, geen moment van ademhalen. Het vreet aan ons. We komen niet meer bij. We gaan hier letterlijk aan kapot.
Al jaren proberen we gehoord te worden. We hebben gemeld bij BAS, maar dat bleek niets meer dan een achterbaks verlengstuk van Schiphol zelf, weer de zoveelste maffia truc om burgers rustig te houden en ondertussen te negeren en te misbruiken in hun eigen wetteloze praktijken. Daarna bij Vliegherrie, en tegelijk zijn we de Explane-app gaan gebruiken en konden we meten dat 70 decibel het gemiddelde is. 45 decibel is wat overdag mag en 40 decibel is wat snachts mag. Dat is echt nog nooi gehaald. We hebben meerdere keren geld gedoneerd voor rechtszaken, in de hoop dat er eindelijk iets zou veranderen. Inmiddels melden we ook bij Milieuklachten. Maar in al die tien jaar is het nooit structureel minder geworden.
Behalve dat ene coronajaar. Dat jaar was zó stil. Zó vredig. Het liet pijnlijk duidelijk zien hoe het ook had kunnen zijn. Hoe normaal leven voelt. En juist dat maakt alles daarna nog schrijnender.
Nu moeten we verhuizen. We hebben alweer drie bezichtigingen, allemaal buiten ons dorp. Niet omdat we dat willen, maar omdat we geen keuze meer hebben. Het móét, want zo doorgaan kunnen we niet. 300 tot 400 bakken per dag recht over je huis met gemiddeld 70 decibel, 40 km van SchipHEl, het is bizar. Het verlies van ons leven hier is immens. We laten niet alleen een huis achter, maar een leven, een geschiedenis, een thuis. Het is zo intens verdrietig. En nu maar hopen dat we überhaupt een huis kunnen vinden in deze idiote huizenmarkt.
Het gaat niet meer. Al ruim tien jaar worden we dag in, dag uit geteisterd door het eindeloze lawaai van vliegtuigen. Het is tergend. Gemiddeld veertien uur per etmaal denderen, gieren en fluiten ze over ons heen. Jaar in, jaar uit. Er is geen stilte meer, geen rust, geen moment van ademhalen. Het vreet aan ons. We komen niet meer bij. We gaan hier letterlijk aan kapot.
Al jaren proberen we gehoord te worden. We hebben gemeld bij BAS, maar dat bleek niets meer dan een achterbaks verlengstuk van Schiphol zelf, weer de zoveelste maffia truc om burgers rustig te houden en ondertussen te negeren en te misbruiken in hun eigen wetteloze praktijken. Daarna bij Vliegherrie, en tegelijk zijn we de Explane-app gaan gebruiken en konden we meten dat 70 decibel het gemiddelde is. 45 decibel is wat overdag mag en 40 decibel is wat snachts mag. Dat is echt nog nooi gehaald. We hebben meerdere keren geld gedoneerd voor rechtszaken, in de hoop dat er eindelijk iets zou veranderen. Inmiddels melden we ook bij Milieuklachten. Maar in al die tien jaar is het nooit structureel minder geworden.
Behalve dat ene coronajaar. Dat jaar was zó stil. Zó vredig. Het liet pijnlijk duidelijk zien hoe het ook had kunnen zijn. Hoe normaal leven voelt. En juist dat maakt alles daarna nog schrijnender.
Nu moeten we verhuizen. We hebben alweer drie bezichtigingen, allemaal buiten ons dorp. Niet omdat we dat willen, maar omdat we geen keuze meer hebben. Het móét, want zo doorgaan kunnen we niet. 300 tot 400 bakken per dag recht over je huis met gemiddeld 70 decibel, 40 km van SchipHEl, het is bizar. Het verlies van ons leven hier is immens. We laten niet alleen een huis achter, maar een leven, een geschiedenis, een thuis. Het is zo intens verdrietig. En nu maar hopen dat we überhaupt een huis kunnen vinden in deze idiote huizenmarkt.
