Sinterklaas zat in zijn grote boek,
en keek eens naar Aalsmeer met een strenge blik en een zuchtige hoek.
“Wat is dat toch,” sprak hij, “met die vliegtuigen elke keer?**
Ze razen en brullen, recht over Aalsmeer!”

De Aalsmeerbaan draait trouw zijn rondjes, steeds op en neer,
en dan nog die bocht bij Uithoorn, o wee, o wee weer.
De stank en de herrie waaien dwars door de straat,
waardoor niemand ’s avonds nog rustig buiten staat.

Sinterklaas dacht: “Was er maar een knop om het stiller te zetten,”
zodat iedereen in de regio weer rustig zou kunnen slapen en netten.
Maar hoewel de Sint het liefst wat magie zou verrichten,
kan hij alleen in dit gedicht wat verlichting stichten.

Dus krijgt u dit rijm, met een knipoog en wat moed,
want wie weet wordt het ooit werkelijk eens goed.
En tot die tijd, zegt Sint met zijn staf in de hand:
Hou vol.