Twee weken lang geprobeerd om de eindeloze vliegherrie te ontvluchten door de grens over te gaan richting Vogezen. Maar helaas, ook hier de godganse dag en nacht gebrul boven je hoofd van ellende uit Parijs. Op naar de Jura, maar ook daar nog steeds teveel gerochel. Terug naar Luxemburg voor eindelijk een beetje rust in het noordelijke deel. Weer thuis wordt je opnieuw bedolven onder KLM-treinen en overige takkeherrie. Permanent gerochel in de zuidoostelijke vlieggoot. De wereld is compleet van het padje: in alles is er teveel. Teveel herrie, teveel drukte, teveel mensen in ons poppenlandje. Daarin past geen Schiphol en geen hub. Daarin past alleen bescheidenheid, aandacht voor mens, natuur, klimaat en vooral krimp!