Zaterdag ochtend vroeg, als in tussen half 6 en 7, ging het zoals gewoonlijk in het weekend weer van God los. Ik gebruik deze term omdat het zo groots aan voelt. Waar zijn we (het rotte is dat we onderdeel zijn van dit waanzin rad van avontuur) in hemelsnaam mee bezig? Waarom gaat er zo veel brandstof in de lucht voor niets concreets? Waarom zijn we niet spaarzaam met wat we nog hebben? Waarom zorgen we niet goed voor onze leefomgeving? Waarom laten we deze aarde naar de maan gaan? In het kleine, beneden op de stretcher na een drukke week, heerst onrust. Ik wilde eigenlijk nog wat slapen. Het is nu stil. Geradbraakt door het grondgeluid van de Kaagbaan. De schaal ervan is bizar.