Dag 7 – zondag
Vanaf 6.45 uur word ik opnieuw geteisterd door die ongekende terreur. Het geluid houdt niet op en het geeft me continu stress. Mijn lijf staat gespannen, ik voel pijn in mijn hoofd en mijn hele systeem komt niet meer tot rust. Vanmiddag ben ik daarom maar weer weggevlucht, in plaats van in mijn eigen huis en tuin te kunnen zijn. Ik moest naar een plek waar ik even kon ademhalen.

De komende week moet ik gewoon werken. Vaak werk ik thuis – normaal gesproken een prachtig voordeel van goed werkgeverschap – maar nu betekent het dat ik de herrie en de terreur de hele dag niet kan ontvluchten. Ik merk hoe mijn concentratie wegvalt en hoe mijn energie wordt opgeslokt door die voortdurende druk en herrie. Hetzelfde geldt voor iedereen hier: mensen die werken, naar school gaan, sporten, boodschappen doen of gewoon een wandeling maken.

Ik voel hoe Heiloo compleet genegeerd en geterroriseerd wordt door Schiphol. En ik ervaar dagelijks dat niemand – noch lokaal, regionaal, noch landelijk – ons beschermt. De stress en de pijn zijn inmiddels onhoudbaar, en toch blijkt niemand het te interesseren.