Daar gaan ze weer. De lucht scheurt open, alsof je midden op een startbaan woont. Volgens de officiële lezing is dit allemaal een illusie: boven de 900 meter zou geluid niet meer bestaan. Fantastisch nieuws voor onze oren! Alleen zijn die blijkbaar hardleers, want ze blijven maar registreren wat volgens de papieren niet mag bestaan. Misschien moeten we collectief een cursus selectief doof zijn volgen, aangeboden door LVNL?

’s Nachts, als het land zou moeten uitrusten, verzorgen de vliegtuigen een gratis akoestisch tapijt. Geen wiegeliedjes voor kinderen, maar het zware gebrul van een internationale grootmacht in wording. ’s Ochtends hoef je geen wekker meer – Schiphol wekt je en sponsort je ontbijt met motorlawaai. Overdag krijg je gratis concentratietraining: probeer maar eens te werken terwijl je ramen trillen. En ’s avonds, tijdens het slapengaan, leren je kinderen alvast wat veerkracht is: slapen met straalmotoren boven je hoofd. Gezond, toch?

Ondertussen zwaait Schiphol zichzelf de maatstok van vooruitgang toe: Nederland wordt groots! Groots in gebroken nachtrust, groots in stress, groots in longen vol kerosinelucht. Groots in een overheid die zegt: “We horen u niet,” terwijl de herrie letterlijk door je straat dondert.

En zo staan we daar: met wallen onder de ogen en een cynisch applaus voor LVNL en Schiphol. Bedankt voor deze wereldprestatie. Herrie die niet bestaat, maar ons leven beheerst — dàt moet je durven organiseren.