Bij elke wind waar noord of oost in de naam zit zijn we de sjaak hier. En dat is best vaak eigenlijk. Ik woon prachtig landelijk maar het woonplezier is inmiddels grondig vergald. Bij tijd en wijle ben ik diep depressief. Een andere keer weer razend of wanhopig. En ik word zo'n beetje geleefd door buienradar. Diepe opluchting bij de "juiste" wind. Een zwart gat bij de "foute" wind. Het aanzwellende jankende gegier, spieren die zich onbewust aanspannen, lichaam in standje vluchten of vechten alsof er groot gevaar dreigt, het voortdurende gebulder in de lucht. En dat 14 uur per dag. En dan nog van geluk mogen spreken dat het meestal rond 22.30 over is. Tot 7 uur de volgende ochtend alleen nog een paar vrachtvliegtuigen vanaf de Polderbaan die zeer lawaaiig zijn, maar niet zo alles overheersend op het moment dat ze hier overkomen. En weten dat het niet, nooit gaat stoppen omdat de firma's list en bedrog veel te machtig zijn. En onze overheid het belang van onderwonenden geen reet interesseert. En uitspraken van rechters gewoon worden genegeerd. En dat dat gewoon allemaal maar kan.
Dus, ondanks het feit dat ik op een in theorie idyllische plek woon, heb ik na een jaar sparen een chaletje gekocht op een camping in de Achterhoek. Daar vlucht ik nu naar toe als het hier weer niet te harden is. Wat dus nog best vaak is.
Het is te gek voor woorden dat je door je eigen overheid zo in de steek word gelaten, dat je woonplek zo onleefbaar wordt dat je moet vluchten. Dat een op zich normaal basisrecht mensenrecht zoals dat op een normale leefomgeving zo stelselmatig aan de laars wordt gelapt. Het is te onacceptabel om het maar gewoon te aanvaarden. Maar het is de realiteit. Het is de realiteit van elke melder hier, en van degenen die de moeite niet nemen om te melden omdat het toch niks uithaalt, zoals mijn buren zeggen. Wat een land. Wat een wereld.