De spanning giert weer door mijn lijf. Na maanden Zuidenwind met continu helse herrie van stijgers eindelijk een andere windrichting, 'dus' landers, die soms een poosje niet langs scheuren. Zit ik lekker geconcentreerd te werken aan mijn bureau, hoor ik het grondlawaai toenemen en ja hoor: bij dezelfde windrichting als vanmorgen gaan ze stijgen. En dat gaat nu weer aan een stuk door. Je weet nooit wanneer het stopt. Je weet nooit wanneer het begint. Nooit meer rust. Stress!