Wat je ook probeert: je gedachten de andere kant opsturen, positief denken, radio maar weer harder, meezingen, je zegeningen tellen… het lawaai van al die overvliegende toestellen dringt overal doorheen. Het is en blijft hel. Dag in dag uit, de hele dag door. Laag over jouw huis, jouw veilige basis. Zelfs op momenten dat de Aalsmeerbaan dicht zou moeten zijn denderen ze maar door en door. Doodmoe word je van het incasseren van zoveel en zo hard geluid, van je verzetten, van positief door te gaan, van je erbij neerleggen dat je niet mag slapen wanneer jij dat wil. En wat voel je je machteloos omdat er niets verandert, je weet dat er voor je gevochten wordt door zoveel instanties maar tot nu toe verandert er niets. En nu zit ik met tranen in mijn ogen weer te luisteren naar het lawaai. Gaan we weer. Weer zo’n dag. Zucht.