De overlast van Schiphol is nu een verdelingsvraagstuk, waarbij de kosten voor de omwonenden zijn en de baten voor staatsbedrijf Schiphol en commerciële bedrijven als KLM en consorten die met staatssteun overeind zijn gehouden. Dat model moet beter en eerlijker.
Onder de noemer van ‘een beetje lief zijn voor elkaar’ kunnen we in een samenleving best iets van elkaar vragen. Daarom krijgt elke bewoner van Nederland een te incasseren overlast quote van 10 uur vliegtuig herrie per maand, dus 120 uur per jaar. Wanneer die overlast ruimte opgebruikt is door Schiphol, wordt de extra overlast per veiling door de overlast veroorzaker ingekocht. Hierbij kan elke bewoner in een systeem gekoppeld aan locatie en tijd aangeven welke compensatie betaald moet worden om meer overlast te mogen veroorzaken. Dit kan betekenen dat de ene persoon 10 euro vraagt voor een uur extra overlast, terwijl de buren aan de overkant daar 943 euro per uur voor willen hebben.
Aan de veroorzaker van de overlast om dan te bepalen welke routes ze willen gebruiken en of ze überhaupt nog willen vliegen, nu ze weten welk kostplaatje daaraan vast zit. Ja, dit maakt vliegen een stuk duurder, maar dan omvat de prijs wel de werkelijke kosten van de schade (door overlast) die het veroorzaakt. En hierdoor kan de vliegherrie zelfs waarde vermeerderend zijn voor bepaalde plaatsen. Iemand die weinig thuis is, slecht hoort of goede geluidsisolatie kan regelen, kan goed geld verdienen aan de overlast compensatie. Maar belangrijker nog, anderen krijgen of rust, of een compensatie voor de schade.