Waar gebeurd verhaal. Een man van 63 krijgt na 10 jaar werkeloosheid eindelijk een baan als taaldocent. In de nachten voor zijn werk slaapt hij slecht door overgevoeligheid voor geluid als gevolg van luchtvaart. Elke ‘vrolijke’ vakantievlieger en Chinese consumptie Jumbo verstoren zijn zo nodige nachtrust.
In de ochtend staat hij met de vingers in de oren 10 minuten bij de bushalte. De stress level heeft een piek bereikt. In het uur naar zijn werk neemt dit amper af omdat ook boven station Zaandam nog af en toe het gegier doordringt. De man kan zich maar moeilijk concentreren. Thuis de lessen voorbereiden met gehoorbescherming op. Het werkt niet. Het eerste wat hij hoort bij het uitstappen van de bus, thuis, is vliegtuigen.

Na een maand moet hij zijn zo verlangde baan als taaldocent aan immigranten opzeggen. De baan die hem een brug had kunnen geven naar zijn pensioen. Wat de overheid zo stimuleert; iedereen aan het werk. Zeker een baan die integratie bevorderd. Maar de wens en economisch belang van deze man, een leuke baan met invulling tot zijn pensioen, is vermorzeld door het economische belang van de staat.
Waarvan de baten weer terug zouden moeten vloeien naar ons, de burgers. Daar ziet deze bijna gepensioneerde man niets van terug. Hij heeft alles gedaan om ook op zijn leeftijd nog te participeren in de arbeidsmaatschappij. Gestraft, vermorzeld, gedesillusioneerd, ontgoocheld. Zijn cursisten uit vele landen missen hem. De staat kent zijn naam niet eens. Wel de namen van Schiphol en KLM CEO’s en lobbyisten.
‘’Wat een gaaf land”. Citaat: Mark Rutte.