Het is oktober en het onkruid is nog steeds niet verdelgd. Néé, we leven nog steeds. Niet sinds vóór de Corona hebben we bijna rond de klok zoveel pesticiden verspreiders boven onze hoofden over- en horen zien vliegen. Rond Chemours in Dordrecht zijn kippeneieren en moestuin groente niet meer te eten vanwege PFAS. Decennialang vergiftigd met medeweten van het chemiebedrijf. Systematische vergiftiging dankzij slappe en niet gehandhaafde milieuregels door de overheid. Er is ook al decennialang bekend hoe schadelijk fijnstof uit verbrande kerosine is, dagelijks over ons uit gesproeid als pesticide, alsof we kakkerlakken zijn. Wij, bewoners van de randstad rond de luchthavens, krijgen binnen niet al te lange tijd ook te zien in de media (eindelijk) hoe wij veracht, gediscrimineerd en geterroriseerd worden. Moeten leven in een apartheidsstaat. Zij die goedkoop vliegen (door ons gesubsidieerd) en amper belasting daarop betalen, en de buren die horen en zien vergaat, nu of over wat jaren bij de dokter zitten. Tata, Chemours. Ontmaskerd als sluipende killers. Als pesticiden verspreiders uit winstbejag in een dolgedraaide kapitalistische maatschappij. Binnenkort Schiphol? Wij zijn geen onkruid en kakkerlakken maar burgers met evenveel recht op een menswaardig leven.