Er doorheen. Wat is het toch een bummer. Volwassen mensen die moeten huilen. Je leest het hier. Vandaag is het met name frustratie. De geluidsbelasting komt niet uit. Ik moet uitrusten van een werkweek en ik wilde graag dat doen door mijn omgeving liefde en aandacht te geven. E.g. de tuin en zijn bewoners verzorgen. Ik ben gestagneerd na de keuken. In hoekje met het minste geluid. Met muziek op. Maar ik ben eigenlijk moe en heb rust nodig. Heb het geprobeerd. En nu? In de overleef stand. Omdat er wolken zijn. Buiige wolken. Nu het is Nederland. Er zijn vaak (gelukkig) wolken. Het is om te huilen wat een rot dag. En bedankt weer Schiphol