Half zes, buitendeur op een kier. Iets heeft ons wakker gemaakt. Nee, het kan niet het koor van de vroege vogeltjes geweest zijn.
Een minuut later weet ik het. Andere vroege vogels. De vloot vakantievliegertjes die met donderend geweld opstijgt van de Polderbaan richting Turkije, Griekenland en weet ik veel waarheen. Om de paar minuten, eindeloos. Daar zit je dan om half zes. Vloekend en tierend met een al even overspannen vrouw. Hoge bloeddruk, hartkloppingen, amper in staat een kop koffie vast te houden door trillende vingers. Oordoppen maar weer in. Oorkleppen op, de terreur maar weer opschrijvend. Op zo'n moment vervloek ik dit land intens. De 'zielige' jeugd die nog niet van statiegeld op blikjes heeft gehoord of er lak aan heeft. Het gepeupel dat zich weer voor een dag in het jaar heeft gewenteld in de oranjeschurft. Als beloning voor het belastinggeld dat ze elk jaar aan die parasietenkliek moeten afdragen. De aanstaande bezuinigingen op, natuurlijk, weer de zwaksten in de maatschappij. Als er ergens op bezuinigd moet worden, nu, is het wel de over populatie aan aasgieren onder Amsterdam die het laatste restje menselijkheid uit je schedel vreten. Je om half zes in de ochtend al tot waanzin drijven. Even checken. Zijn ze weg? Op weg naar.
Ja. Gehoorbescherming kan weer af. Een uur nadat de wekker in de lucht afging. Nee, toch niet. Transavia naar ... Maastricht. Je kunt het niet bedenken. En nog een naar Griekenland. Een dag die zo begint wordt nooit meer een fijne dag. Dag echte vogeltjes. Zal ik jullie vandaag ooit nog horen?