Deze gebroken nacht is wel wrang. Een soort rollercoaster het hele circus de hoop en de teleurstelling achter de rug. In de zelfde week loop ik als bewoner weer tegen mijn grens aan. Dan is het te veel dagen slecht geslapen en te veel Herrie. Er hoeft nu maar een ding mis te gaan en ik ben mijn knikkers kwijt. Wat kan ik nog? Een dekentje oorkleppen en wezenloos tv kijken. Wat wilde ik vandaag. Werken aan een wetenschappelijke voorstel voor mijn droombaan (letterlijk ik heb de kans om voor iets te gaan wat bij mij de rare kwibus past). Tuin werken zaaien en planten. Kippenhok opknappen. Gras maaien. Paas boodschappen en de lente vieren. Afspraken maken met oude vrienden verbinding zoeken. O ja ik zou uitgaan morgen avond. Maar er is alleen ruis in mijn hoofd en de alles overheersende herrie die waarschijnlijk vandaag de 24/7 haalt. En wij die het kennen en dit te ver vinden gaan zijn maar met zijn 8000. Terwijl de luchthaven honderd duizenden mensen ziek maakt. De uitstoot van fijnstof stikstof en andere stoffen. De leefomgeving van mens dier en plantensoorten wordt kapot gemaakt..dat geldt voor iedereen en wij hebben geen eens de kracht meer om te vechten (ik spreek voor mezelf ik heb nog ideeën maar daar heb ik energie voor nodig en die is er niet). Een soort burnout zolang Schiphol zijn destructieve feest viert het is te erg. Piepende herrie in de lucht terwijl ik het schrijf.