Vanmorgen romantisch uitslapen met Schiphol. Zondag ochtend half acht is het echt afgelopen. Als het los van elkaar was. Dus dat ik niet zo op mijn tandvlees liep vanwege het onderhoud. Als het was van voor het onderoud. Dan was het vervlend en irritant. Maar er waren zondagen tussen dat je kon uitslapen en vaak echt hele nachten. Dan was het gewoon nog te accepteren had het geen gevolgen voor de directe toekomst (behalve dan de uitstoot waar de overheid gewoon bruut van blijft weg kijken). Maar nu... Echt het leven is veel. Verjaardagen. Inwerken. Partner niet lekker in zijn vel. Projecten. Huishouden op orde houden. En er komt steeds meer bij dat moet gedaan uitgezocht of aandacht behoeft onder een ruis van geluid. Na zo'n week is uitslapen geen luxe maar een zeer welkome gewenste prettige noodzaak. Dan kijk je op de bas en het leek er op dat het kon .. helemaal onderaan toch sterretjes. Die had ik natuurlijk niet gezien. Dus weer niet. Heb wel een hele nacht geslapen. Dus die zit mee. Maar lieve VVD verplaats u toch eens in ons en snap dan tenminste waar dit om gaat. Het is geen klagen of gezeur. In essentie gaat het om in staat zijn om jezelf of en kinderen in levenshoud te voorzien. Waarbij het ook gaat om het bieden van zorg voor jezelf en de ander. De normale dingen zijn steeds lastiger om te doen. Specifiek voorbeeld huis op orde houden met boodschappen is zèlfs moeilijk onder het geluid met een gebroken nacht. Laat staan presteren op het werk of op school. Slaap is nodig om het geleerde te leren. Dat lukt dan niet. Dus ik zie mijn leven echt onder me vandaan glippen. Wandel eens een tijde in onze schoenen!