Alles wel al gezegd. Weer een nacht gebroken. Ik voel me zo machteloos, met een afstandje. Best wel dapper, de nacht doorgekomen. Weer wakker, in slaap weer wakker, naar de WC wakker slaap wakker. Elke vlucht is wakker. Zeven uur, koffie, beetje scharrelen en daarna komt het besef. Moe. Moe is een vage klacht. Wat is moe? Ik ben van nature niet moe, dit ben ik niet. Moe is traag, moe is, aangebrand, moe is verlies overzicht. Moe is depressief moe is angstig. Ik probeer te functioneren, ik probeer mijn werk te doen, maar ik ben zo moe. Wie snapt echt wat dit is. Ik heb een chronische ziekte: buurman Schiphol, VVD het groeimodel. De wereld is ziek, ik kan niets doen, dan de dag doorkomen. Vanavond hopen dat ik ergens nog energie vind voor het inwerktraject. Het enige dus is het zo te zien. Dat de komende maanden het zo is. Dat we uiteindelijk echt ziek worden en je eigenlijk moet strijden =, maar daar dus toe moe voor bent. Ik zie echt mijn leven onder me weg vallen. De zon schijnt het leven gaat door en ik kan er niet in mee.