Op dit moment ervaar ik elke vliegbeweging als een dikke middelvinger naar mij en naar iedere omwonende ( hoeveel kilometers inmiddels) van Schiphol. Ik noem het terreur. 22 van de 24 uur geconfronteerd te worden met vliegtuigherrie van 65 tot 85 decibels dekt de lading wel, denk ik. Ik woon in Hoofddorp, 4 km vanaf het begin van de Polderbaan, ervaar dus nu al een paar dagen de grondgeluiden, het gepiep, het gefluit en startende motoren , de trillende grond, de rinkelde glazen in mijn kast en vooral: het effect op mijn hart. Dit gaat niet goed. De kerosinedampen zijn heftig, doen mij mijn adem benemen, mijn hartslag toenemen en zorgen bij mij voor een gevoel dat dit, geluids-en stankoverlast, mijn leven met een paar jaar zal gaan bekorten. Want ook de landende vliegtuigen op de Kaagbaan zorgen voor lawaai. Soms zelfs 2x. Als ze vanuit het oosten over Hoofddorp komen om te landen op de Kaagbaan en als ze daar gaan landen. De hele dag vliegtuiglawaai ondergaan doet iets met mij als mens: het maakt me onrustig (de hele dag onweersgeluiden) en depressief. Ik dacht de perfecte plek te hebben gevonden om te kunnen leven, maar het is de hel. Ik ben al ‘op leeftijd’, maar mijn kinderen wonen hier ook. En mijn kleinkinderen. Juist dat maakt wat Schiphol doet zo onverteerbaar.