Een uitje in Twente, de tweede dag en ik kijk nog steeds in de lucht. Niets. Ik hoor ook niets. Ik blijf op Flighttrack kijken, zie daar de fonteinen van vliegtuigen die gaan landen en stijgen en weet wat ik nu niet heb: constant vlieglawaai, de hele dag en nacht. Geen kerosinedampen. Een fietstocht maken in de Haarlemmermeer betekent: een zere keel, hoesten, neusverkouden en tranende (nu ontstoken) ogen. En wie weet wat er in mijn longen gebeurt, in mijn lichaam. Overmorgen zit ik daar weer in. Om me heen hier in Twente zijn overal omgekeerde vlaggen, ik heb inmiddels al aardig wat gesprekken met boeren gehad en voel me in één ding verbonden met hen: ze hebben te maken met een overheid die telkens weer de verkeerde beslissingen neemt en die verkeerde beslissingen hebben grote gevolgen. Ik voel me trouwens ook verbonden met de mensen in Groningen, die zich door de aardbevingen onveilig voelen in hun huizen, ook door verkeerde beslissingen van de overheid. Ik heb niet te maken met de onveiligheid van mijn huis, met de vraag of ik mijn beroep nog kan uitvoeren. Ik heb te maken met een sluipmoordenaar, die mij langzaam maar zeker elk stukje levenskwaliteit aan het ontnemen is en mijn gezondheid. Komt er over 10 jaar een parlementaire enquête over wat Schiphol mensen heeft aangedaan? Gesteund door de overheid? En wordt er dan ook gezegd: “Ik wist niet hoe erg het was, ik voel het nu ook in mijn hart.” Kotsmisselijk word ik van het gekonkel van verantwoordelijke ministers en hun stiekeme dealtjes die ze sluiten met net zulke stiekeme hulpjes. Wat moet er gebeuren voordat Schiphol aangepakt gaat worden? Realistisch gezien zou, met de verantwoordelijke (🖕) personen van nu, die hun plicht om voor de mensen in dit land te zorgen zo verzaken, alle bebouwing rondom Schiphol, in een cirkel van minstens 50 km) gesloopt moeten worden. Want het is daar niet leefbaar.