Vanaf kwart over zes vanmorgen herrie. Natuurlijk werd de spits afgebeten door een paar blauwe zwanen. Soms even pauze, maar de doorsnee geluidsoverlast is zodanig dat ik de hele dag maar binnen gebleven ben. Ik heb een fijne tuin maar ik heb er deze zomer niet gezeten. Maar zojuist werd het me opnieuw teveel: ik keek naar buiten en zag in de avondschemering de eerste sterren twinkelen. Tegen het laatste licht duikelden twee vleermuizen door de lucht, op jacht naar insecten. Dit is het moment van de dag voor verstilling, voor rust en beschouwing. Maar boven mijn hoofd is er een alsmaar doorgaande stroom van geluidsoverlast en licht, van zorgwekkende vervuiling en de hoogmoed die maakt dat ze alsmaar door gaan. Geen verstilling, geen contemplatie, geen rust. Ik kan niet eens meer boos worden nu, maar deze kortzichtigheid maakte me zo verdrietig…