Vandaag vanaf ca. 16u, was voor mij een paardenfluister-dag. Met gespreide neusvleugels, een verhoogde hartslag, krabbend met de hoef op de grond, almaar opgeschrikt worden door de gedachte:
"Zou het écht zo stil blijven? Luistert er dan toch iemand naar me (en al die anderen)? Wordt er rekening met me gehouden? Of wanneer komt de volgende kabaalmachine?
"Ik ben er niet gerust op. Want het is al 1 (2,3,4) uur eng stil... En onweer vind ik echt lang niet zo erg. Dat anticipatiegevoel maakt me juist zo gespannen."

Om 19:15u was het feel-goodgevoel voorbij; elke paar minuten vlogen ze weer over Leiden.