Drie dubbele banen rammen door Krommenie, waarvan 1 recht over m’n huis. Herrie van de nieuwbouw doodsbange hond. En dan nog moeilijk doen over mensen die euthanasie willen plegen. Moeten we dan nog jaren in deze hel leven, het voormalige fijne Krommenie mijn veilige geboortedorp wat een bron van alleen maar herrie is geworden en tot z’n strot aan toe volgebouwd word. Het dorp is een verstopte straat met auto’s geworden, eroverheen rammende vliegtuigen en vrachtwagens met bouwmaterialen voor de duizenden mensen die er nog bij moeten komen wonen. Wat is er dan nog zo leuk aan leven, als je niet ontsnappen kan?