Gisteren was het onwerkelijk rustig tijdens mijn wandeling in de Waterleidingduinen, het grootste deel van de tijd tenminste. Geen herrie, alleen het zachte ruisen van de blaadjes. Opgaan in de omgeving, herademen, je gedachten de vrije loop kunnen laten. Wat heb ik hier naar verlangd, tijdens al die herriewandelingen van de afgelopen tijd. Maar helemaal begrepen hadden ze het nog niet bij de luchtverkeersleiding. In de buurt van Vogelenzang werd de serene rust verstoord door twee laagvliegers die kort achter elkaar met snoeihard lawaai overkwamen. Onnodig te zeggen dat ik me een ongeluk schrok. En vlak bij de Zandvoortse kust begonnen ze opnieuw. Op een paar honderd meter hoogte met een scherpe bocht draaien over de duinen richting de zee. Op het strand kwam een laagvlieger loodrecht op de kustlijn over, ook richting zee. Maar goed, toen was het ook al een t-herrie van de harde stampmuziek van de Zandvoortse kermis en strandtenten die erbij schijnt te horen in deze tijd van het jaar. En de schitterende zonsondergang maakte veel goed.