Het is weer begonnen. Terwijl de zon heerlijk schijnt, dendert het ene na het andere vliegtuig over je heen. De boosheid heeft inmiddels plaatsgemaakt voor verdriet. Verdriet over het verlies van de onmogelijkheid om de natuur te kunnen ervaren zonder deze herrie. Je hoort de vogels niet meer, het ruisen van de bomen. Je voelt je gespannen, wanneer komt de volgende? Je kiest democratisch een overheid die er voor haar burgers zou moeten zijn. Maar er spelen zoveel belangen dat het welzijn van de burger in het gedrang is gekomen en men deze niet meer ziet. Het moet dan zover komen dat er een rechtzaak moet worden gevoerd om voor dat belang op te komen. In en in triest. Schiphol zou het beste verplaatst kunnen worden naar zee als men hetzelfde businessmodel aan blijft hangen. Enigszins beter leefbaar wordt het als men de hubfunctie drastisch uitkleedt. Het voegt weinig toe aan de economie van Nederland; het is eerder een prestigekwestie. En dat is een hardnekkig fenomeen. Daar is kennelijk een rechter voor nodig om af te breken opdat het welzijn van de burger weer centraal komt te staan. Dat is het menselijk kapitaal dat belangrijk is voor de innovatie en de economie van Nederland. Zonder deze investering zitten we op een doodlopende weg.