Het heeft waarschijnlijk geen zin om dagelijks opnieuw te melden hoe verschrikkelijk het is om in Krommenie te wonen recht onder de non-stop vliegtuigterreur. Elke dag weer typen hoe moe, murw, wanhopig we hier zijn. Ik kan er de woorden niet eens meer voor vinden. Maar bij deze toch maar weer een melding, tegen beter weten in: gisteravond nonstop herrie en bij het beetje afkoeling dat er eindelijk was onmogelijk in de tuin kunnen zitten. Nu vanaf de vroege ochtend alweer continu lawaai. Het zou fijn zijn de boel even te luchten na al die hitte, maar het is kiezen tussen hitte of lawaai...