Dood- en doodmoe van de hele dag voor de zoveelste dag vliegtuiglawaai-terreur nonstop boven mijn hoofd. Het geeft zo'n onrust en maakt zo moedeloos. Ik overweeg mijn geliefde dorp te gaan verlaten. Mijn hele sociale netwerk en alles waar ik hier zo zielsveel van houd achter me te laten om wat meer rust te kunnen vinden. Dat dit mag in zo'n dichtbevolkt land, dat dit maar door kan gaan. De mensen onder de routes kunnen stikken. Het is niet meer leefbaar hier in Krommenie. Tot mijn grote verdriet denk ik hier weg te gaan. De enige reden zijn de vliegtuigen. Verder ben ik hier zo gelukkig en tevreden, ik zou hier eigenlijk mijn hele leven willen blijven wonen. Maar dit is niet meer vol te houden.