Vanavond had ik een etentje in filmmuseum Eye in Amsterdam, aan de overzijde van het IJ tegenover het Centraal Station . Vandaar heb je een prachtig uitzicht over het water en het silhouet van de stad. Gedurende de hele avond zag ik elke minuut een vliegtuig in een kaarsrechte lijn aanvliegen vanuit oostelijke richting om vervolgens laag boven de daken over de volle lengte van de stad zijn koers te vervolgen naar Schiphol. Een surrealistisch gezicht, alsof er door een kanon iedere minuut een nieuw projectiel wordt afgevuurd. Toch zie je steeds een uitzicht met maar één vliegtuig tegelijk. Het ziet er bijna knus uit, als een illustratie in een kinderboek: een stad met daken, bootjes en mensen met daarboven een vliegtuig. De ellende van de continue hevige geluidsoverlast en de sluipende vergiftiging met kwalijke stoffen merk je pas als je onder zo'n route woont. Dat is het gemene van laagvliegen. Als je een paar honderd meter van de baan verwijderd bent lijkt het onschuldig, totdat je zelf aan den lijve ervaart hoe het je leven terroriseert. En het uitgestoten ultrafijnstof, stikstof en de zogeheten zeer zorgwekkende stoffen zoals benzeen ademen we allemaal in, in enorme hoeveelheden.