Weekje weg geweest. Op de Wadden (Schiermonnikoog) weer eens beleefd wat echte stilte is. Maar zelfs daar kwamen nog vaker vliegtuigen over dan ik had kunnen bedenken. Tijdens een wandeling aan de verlaten oostkant van het eiland tussen duin en kwelder (vogelbroedgebied) kom je geen mens tegen en kunnen je oren zich laven aan een sensationeel palet aan vogelgeluiden en het ruisen van de zee. Maar deze serene rust werd toch minstens een keer of zes, zeven verstoord door hinderlijk hoorbare vliegtuigen. Op borden in het natuurgebied lees ik dat ook Schiermonnikoog een stikstofprobleem heeft, waardoor de duinen dreigen dicht te groeien, en dat de stikstofuitstoot vooral afkomstig is uit de lucht. De natuurbeheerders doen er van alles aan met inzetten van grazers, maar ondertussen wordt er gewoon doorgevlogen, en zoals we weten wordt vliegen van nature alleen maar meer, nooit minder.
Tijdens mijn verblijf kwam het nieuws dat er een vergunning is afgegeven voor een nieuw boorplatform voor gaswinning op zo'n 20 kilometer boven de kust, iets waar behalve de inwoners van Schier iedereen die de Wadden dierbaar zijn natuurlijk faliekant op tegen is. Om bijzondere natuur en landschapskwaliteit te behouden heb je een visie nodig, een langetermijnvisie zelfs, en moeten ook wel eens 'moeilijke keuzes' gemaakt worden die in het nadeel uitvallen van de economie. Daar is ons land helaas erg slecht in (helaas bezwijkt de Duitse overheid ook voor de veronderstelde noodzaak om nieuw gas aan te boren). Aan mooie woorden over het belang van de natuur geen gebrek, maar het gaat uiteindelijk om daden. Niet daadwerkelijk beschermen betekent verkwanselen van de laatste mooie natuurgebieden die we hebben. Je ziet het nu gebeuren, dus laten policiti niet over twintig jaar met hypocriete verhalen komen dat ze het zo niet bedoeld hadden. Nu is de moed vereist om keuzes te maken, ook tegen weerstand in, voor het behoud van de kwaliteit van onze leefomgeving.