Wanhopig, machteloos, verdrietig, depressief. Dit zijn woorden die me te binnen schieten. Zo voel ik me omdat we alweer op een prachtige dag binnen zitten met alles potdicht, omdat we niet weten hoe we hier weg moeten zien te komen en waarheen, omdat we ook vannacht weer in een dichte benauwde kamer moeten gaan slapen, omdat we niet weten wanneer we vanavond kunnen gaan slapen en tot hoe laat, omdat we ons zo ongelofelijk belazerd en in de steek gelaten voelen door de overheid van dit zogenaamde fatsoenlijke land. En niet te vergeten door onze lokale Amsterdamse overheid die vindt dat boodschappenbezorgers als Getir en Gorrilla’s teveel overlast bezorgen, maar de hinder en overlast 24/7 van de Buitenveldertbaan geen probleem vindt.