Opstijgend vliegtuig, halve draai boven ons huis. Ik kon de mensen achter de ramen zien zitten. Mijn hartslag is nog boven de 100. Wat een angst. Je hoort hem dan aankomen in de verte, je hoopt dat hij meevalt en dat het ergste achter de rug is, maar het wordt steeds erger tot ik het vliegtuig vlak boven ons huis door de het dikke wolkendek heen zag komen. Hij vloog zo laag dat ik de mensen achter de ramen kon zien. Ik snap werkelijk niet dat deze vliegroute nog gebruikt mag worden. Het continue gerommel in de vertel van brullende vliegtuigmotoren die wachten om op de mogen stijgen is al een dagelijks urenlang fenomeen. Verschrikkelijk, maar die vliegtuigen die boven ons huis scheren en een draai maken zo je voorraam in, is en blijft angstaanjagend. We zagen hem gewoon door de mist. Zo dichtbij. Echt niet meer normaal.